Werner Freund
Geboren in Garbenteich (Hessen) op 02-03-1933
Na het afronden van de middelbare school begint Werner met een tuinier opleiding die hij afsluit met een ,,zeer goed''
In 1950 gaat hij naar de Stuttgarter Wilhelma( een ZOO) om mee te helpen met het uitbreiden van een botanische tuin, maar na een tijdje stelt men vast dat hij een bijzonder goede omgang heeft met roofdieren en wordt hij roofdierenverzorger
In 1955 ruilt Werner zijn taak als roofdierverzorger in om bij de grenswacht te gaan werken, om daar even later samen met Gustav Adolf Baron von Maydel op expeditie te gaan.
Maar als dan in 1955 het leger opgericht wordt in Duitsland, besluit Werner om als sergeant in het leger te dienen in 1957
In 1961 krijgt het parachutistenbataljon 262 waar Werner zit een nieuwe mascotte,Werner krijgt als ex-roofdierenverzorger de opdracht een passend dier uit te zoeken voor het bataljon en het te verzorgen , de keuze valt op een beer.
In 1962 trouwt Werner met Erika Mahr.
In de 60-en 70- tiger jaren onderneemt Werner een vijftiental expedities in de meest onherbergzame gebieden ter wereld , Nieuw-Guinea, Afrika en Midden-Amerika zijn hier maar enkele van. De komplete expedities vindt u hier.
In 1972 krijgt Werner zijn eerste wolf, hij noemt hem Ivan, in zeer korte tijd stelt Werner vast dat beren en wolven geen grote vrienden zijn van elkaar.
17 jaren lang houdt Werner zich bezig met beren voordat hij overstapt naar zijn leven met wolven
Door zijn beroep moet Werner meermaals verhuizen, totdat hij zich in 1972 in Merzig voorgoed settled.
Daar ontstaat na verloop van tijd ook zijn wolvenpark, dat ver buiten de grenzen beroemdheid geniet.
Hele camerateams en fotografen uit alle delen van de wereld willen Werner bij zijn werk zien en zijn omgang met de wolven.
Werner schreef intussen ook een aantal boeken over zijn werk en die werden ook in de verschillendste talen op de markt gebracht o.a. in het japans.
In de loop der jaren brengen Werner en zijn vrouw Erika en zijn medewerkers een 70-tig tal wolven groot, het wolvenpark bevatte op dat moment 4,5 hectare en worden bewoond door Europese, Indische, Canadese, Siberische en Arktische poolwolven.
Nu al meer dan 30 jaar doet Werner op zijn speciale manier aan gedragonderzoek en ofschoon hij ondertussen als specialist aan wordt gezien leert hij nog steeds van zijn professoren…....de intelligentste wolven.
Te gast bij Konrad Lorenz:
Een zeer memorabele dag in Werners leven was wel de 9e Februari 1989. Op deze dag zat Werner in Altenberg bij Wenen tegenover zijn grote voorbeeld nl:Konrad Lorenz, de grondlegger van het gedragsonderzoek. De al sterk vergrijsde oudere man zat in een rolstoel, hij was 85 jaar oud en liep al tegen zijn einde aan. Werner was in eerste instantie verrast te zien hoe ongedwongen en normaal deze beroemde man wel niet was.
,,We gingen aan de tafel zitten en aten pruimengebak en dronken pepermuntthee'' schildert Werner de voor hem onvergetelijke ontmoeting,, Zijn hond al spelend onze benen doorkruisend onder de tafel''
Werner gaf Konrad zijn boek ‚''Der Wolfsmensch'', Lorenz begon door het boek te bladeren, Ah, zei Lorenz,,Dit is iets bijzonders voor mij, ik begin er morgen meteen in te lezen.Maar hij legde het boek niet opzij, hij verdiepte zich erin en begon uiteindelijk Werner veel vragen te stellen.,,Jammer dat het voor mij niet mogelijk is u te komen bezoeken in Merzig'' zei Lorenz,, Zover als u is nog niemand in de wolvenwereld doorgedrongen. Het leven van ranglagere dieren kan men aan de universiteit bestuderen, daar hoeft men alleen maar met een oog naar te kijken, maar maar de al wat hoger geplaatste zoogdieren zoals de wolf, daarvoor heeft men twee wakkere ogen nodig, en een goed inlevingsvermogen en kun je geen zwak persoon zijn, daar heb je toch wel een gave voor nodig. Eindelijk had Werner iemand gevonden die hem volkomen begreep, en deze woorden zijn Werner altijd bijgebleven……………
Dit is een kort stukje uit het boek ,, Zwischen Zähnen und Klauen- Das Leben des Werner Freund ‚''